Ervaringen vrijwilligerswerk buitenland

Lees hier ervaringen met vrijwilligerswerk buitenland. Bekijk de video’s, lees de reakties van vrijwilligers na afloop of lees mee op hun blogs. Het geeft je een realistisch beeld van vrijwilligerswerk en verblijf in Afrika.

Volg ons op Facebook, Instagram & Youtube

Op de hoogte blijven van de mooiste plaatjes en de leukste nieuwtjes uit Afrika? Volg ons dan op Facebook of Instagram en laat je inspireren. En ben je al abonnee van ons YouTube kanaal? Op Youtube delen we regelmatig inspirerende video’s over alles wat er te beleven valt in ‘ons’ Afrika.

Facebook groep

Op onze (besloten) Facebook groep kun je ervaringen van anderen lezen, in contact komen met oud vrijwilligers, vragen stellen, oproepjes doen en reisgenoten ontmoeten. Alleen aangemelde deelnemers kunnen worden toegelaten tot deze groep. Wil je graag op de hoogte blijven van Doingoood, maar ben je niet aangemeld voor vrijwilligerswerk, stage of een reis? Dan kan je onze pagina ook alleen volgen op Facebook.

Wat ga jij doen?

Sta jij binnenkort ook op deze pagina met jouw verhaal?

Wil jij weten welke mogelijkheden jij hebt om vrijwilligerswerk (of stage) in Afrika te doen? Download hiernaast de e-brochure en ontdek hoe ook jij zorgeloos naar Afrika kan gaan!

Testimonials vrijwilligerswerk buitenland

Hieronder lees je de reakties van vrijwilligers, na afloop van hun vrijwilligerswerk in Afrika. Deze reakties hebben zij gegeven op hun evaluatie formulier.

Video’s over ervaringen vrijwilligerswerk buitenland

In deze video’s vertellen vrijwilligers hoe hun vrijwilligerswerk en verblijf in Afrika eruit zag.

Joram in Oeganda

Tashmyn in Malawi

Robin in Oeganda

Margret in Malawi

Lieke in Malawi

Lennard in Kenia

Enthousiast geworden?

Ben je enthousiast geworden van de ervaringen met vrijwilligerswerk in Afrika? Meld je aan voor een vrijblijvende info avond of download onze e-brochure.

Blogs over vrijwilligerswerk in Afrika

Hieronder vind je de blogs die vrijwilligers hebben bijgehouden over hun ervaringen met vrijwilligerswerk in Afrika. Alle blogs zijn geschreven vanuit de beleving van de vrijwilliger zelf. Doingoood heeft geen invloed op wat de vrijwilligers schrijven. Daarom geven hun blogs je een onafhankelijk beeld van hun ervaringen met vrijwilligerswerk.

Houd er rekening mee dat wat je leest, de interpretatie van de vrijwilliger zelf is. Dat kan betekenen dat hun interpretatie van situaties niet persé klopt met de werkelijkheid. Vrijwilligers kunnen de (culturele) context van gebeurtenissen soms niet zien, waardoor zaken anders kunnen overkomen dan zij (bedoeld) zijn.

Joanne en Corinne in Oeganda

Op vrijdag hebben we een rekenles gegeven, het was leuk om dit te doen, omdat de kinderen zo enthousiast zijn en ze veel willen leren. Het is echt bizar om te bedenken dat alle kinderen die op de school rondlopen, dit zijn er ongeveer 250, allemaal in de sloppenwijk wonen. Ze behoren gewoon tot de armste kinderen van Kampala, heel bijzonder om op deze manier iets voor deze kinderen te kunnen betekenen.”

Naar blog >>>

Julia bij Adziwa in Malawi

“Ook heb ik die dag m’n dwarsfluit meegenomen. Je zal je misschien afvragen waarom ik dat hele ding naar Afrika heb meegesjouwt, maar daar kan ik je eigenlijk geen antwoord op geven. Ik zag het op het laatste moment liggen en ik dacht gek genoeg van ja goh, misschien kan ik er wat mee. Aangezien het vervolgens de hele tijd in de kast heeft gelegen, moest het wel een keer mee naar een project. Nou, de kids vonden het gelukkig geweldig! Heb zelfs baby shark gespeeld op de dwarsfluit, nou helemaal leuk!

Naar blog >>>

Alette bij APDK in Kenia

“Doordat er gisteren meer tijd voor het vraaggesprek en onderzoek was, is het ook duidelijker wat de kennis en de verwachtingen zijn van ouders. Hierdoor kon de fysiotherapeut de informatie beter afstemmen. Een ander groot pluspunt is dat de laatste weken kinderen minder huilen tijdens behandelingen. Dit komt doordat er niet meer door de pijngrens heen bewogen wordt. Er wordt meer contact gemaakt met het kind. Ik hoop dat dit doorgezet gaat worden.

Naar blog >>>

Rian bij Msambweni hospital in Kenia

“Ook een mooi einde van deze dag op paediatric. Het jongetje met de brandwonden over zijn hele lichaam. Hij doet het zo goed. En het geneest erg goed. Fijn om te zien. Ik vroeg aan de arts waarom hij nu niet naar huis mocht. Deze gaf aan dat hij nog oefeningen moet doen met zijn rechter beentje. Deze gebruikt hij nu namelijk niet omdat dit te pijnlijk is voor hem. Ik vroeg of hij dan niet poliklinisch geholpen kon worden waarop de arts moest lachen. Ik voelde me wat vernederd maar goed. Wat blijkt. 9 van de 10x komt de familie dan niet meer met het kind terug voor de behandelingen. Weer wat geleerd.

Naar blog >>>

Carola bij Agape Ministries en op de Kilimanjaro

“Voor een appel en een ei, brengt de boda-boda je overal. En op elke manier; tegen de rijrichting in, over de stoep, een shortcut over het benzinestation, door diepe kuilen en over hoge verkeersdrempels. Bij het opstappen nog even onderhandelen over de prijs (weinig of heel weinig) en dan helm op en op pad. Je leest het goed; helm op! Je zult begrijpen dat de rest van de dag mijn haar als Jeroentje zit. Naast rondrijden op de boda-boda ben ik inmiddels geïntroduceerd bij ‘mijn’ project, heb ik een Luganda simkaart, m’n eerste miljoen gepind, de best coffee in town ontdekt en geleerd dat geduld hier een hele schone zaak is! ‘Mijn’ project – Agape Ministries bestaat uit het boys home en het drop-in centre. Met veel passie en compassie worden hier zwerfjongetjes opgevangen en hen, ogenschijnlijk, simpele zaken aangeboden als onderdak, de gelegenheid om zich te wassen, een fatsoenlijke maaltijd te eten en wat te leren.

Naar blog >>>

Dick en Sylvia bij Vilwakwe school in Kenia

“We worden elke morgen goed verwend met pannenkoeken, scones of een lekker gebakken eitje. Een goed ontbijt is nodig omdat het middagmaal, alhoewel prima gekookt, wel wat eenzijdig is. Meestal is er wel een of meerdere kind(eren) dat onze bordjes wel wil leeg eten.
Vandaag bestond de maaltijd uit rijst met wittekool. Madam Mary is echt een geweldige dame. Iedereen raadpleegt haar de hele dag. Ouders komen langs, iemand van de overheid, er zijn problemen in de keuken omdat het hout nat is. Ze lost alles op. Echt fantastisch!

Naar blog >>>

Pauline bij Agape Ministries Oeganda

“Ik besef dat het absoluut heftig gaat worden. Heftig, verdrietig maar ook zo’n grote uitdaging! Ik weet eigenlijk wel dat ik in mijn eentje het leven van een straatkind niet 180 graden kan laten draaien. Maar hoe mooi zou het zijn als ik de kinderen voor een moment weer kind kan laten zijn, hen geluksmomentjes kan laten ervaren en hen hun krachten in te laten zien? Ik streef ernaar om een klein aandeel te hebben in een ”gezonde” ontwikkeling van de kinderen. 

Naar blog >>>

Renske en Marije bij Speciaal needs project Oeganda

“Twee keer per week gaat er een klein groepje op road safety. Er wordt dan met de kinderen een rondje in de buurt gelopen, zodat ze ook eens van het compound afkomen. Onderweg wordt er bijvoorbeeld wat eten gekocht, zodat de kinderen leren dat je eten krijgt als je geld geeft. Tijdens de road safety was het voor ons dan ook erg interessant om te zien in wat voor buurt ons project ligt. Het is een arme wijk met onverharde wegen. Onderweg ligt het afval in hopen op straat en de kerk was niet meer dan wat palen met een soort dak erop. Het is dat de begeleider vertelde dat het een kerk was, want het was zeker niet als zodanig te herkennen. Veel mensen leven met het hele gezin in één kleine ruimte.

Naar blog >>>

Anja en Liesbeth in Blessed Camp (Kenia)

We hebben achteraf ook nog erg gelachen om een vrouw die deed of ze absoluut niet kon lopen. Ze wilde voor ons nog wel een paar stapjes uit haar huisje doen maar steunde daarbij zo erg dat we haar snel in een rolstoel zetten. Onderweg naar de kliniek had deze vrouw het reuze naar het zin, ze zwaaide naar iedereen alsof ze de koningin was en lachte veel. Toen we bij de kliniek kwamen vroeg dokter John ons waarom we haar in de rolstoel hadden gezet, omdat ze makkelijk kon lopen. Dus toen ze in de kliniek zat, hebben we de rolstoel even uit het zicht gezet. Wat bleek; deze vrouw kwam later gewoon lopend uit de kliniek en is ook zelf naar huis gegaan. Komisch om te zien dat het ineens wel lukte. Zo hebben we haar tenminste ook weer een leuke dag bezorgd.

Naar het blog

Lea over Likuni Mission Hospital

Wat een fantastisch vooruitzicht om als vrijwilliger naar Afrika te gaan! Ik heb 6 weken als verpleegkundige in het Likuni Mission Hospital (LMH) in Malawi gewerkt. Op basis van deze ervaring kan ik je alleen maar aanmoedigen om te gaan. Je gaat hele mooie dingen meemaken maar ook onbegrijpelijke en verdrietige dingen. Wees je hiervan bewust en zorg goed voor jezelf. In de loop van de 6 weken in Malawi heb ik een aantal inzichten opgedaan die mij hielpen om het maximale uit mijn werk te halen. Deze ervaringen/ inzichten wil ik graag met je delen!”

Download hier het verslag van Lea

Nadine en Wendy bij Holy Cross Mission Hospital Oeganda

“De afgelopen week hebben we tijd gehad om uitgebreid met de verpleging te praten. Ze zijn altijd heel nieuwsgierig over Nederland, en wat wij van Oeganda vinden. Tijdens die gesprekken word je wel weer met je neus op de feiten gedrukt, hoe goed we het voor elkaar hebben in Nederland. Soms is dat goed om weer even te beseffen, ook al besef je dat hier elke dag. Bij ons heeft iedereen recht op gezondheidszorg, kan ieder kind naar school. Voor de mensen hier is het bijvoorbeeld bijna niet te geloven dat er in Nederland geen straatkinderen zijn. 

Ga naar blog

Sandra bij Katalemwa Revalidatie Oeganda

“De dagen vliegen hier voorbij. Op het project is het aanpoten geblazen. Ik zal de details besparen over alle wonden die ik voorbij heb zien komen, maar ik kan verklappen dat er een aantal zeer vieze tussen zaten. Gelukkig heb ik afgelopen tijd bij een heleboel kindjes verbetering gezien, dat is dan weer iets positiefs.

Ga naar blog

Carmen bij Agape Ministries Oeganda

Ik ging kijken of ik een jongetje een trucje kon leren zodat hij niet allemaal rondjes hoefde te zetten om die vervolgens te tellen. Na 2 keer snapte hij de truc en had hij alle tafels binnen no time onder de knie. Hij fleurde helemaal op en bij elke uitkomst keek hij mij aan voor bevestiging of hij het juiste antwoord had gegeven. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Het is zo mooi en zo bijzonder om zo’n grote vooruitgang te zien. Binnen één dag kon hij de tafel van één tot en met tien. Dit is één situatie waarin ik heb gemerkt dat ik een groot verschil kan maken. Zo hebben er nog een aantal situaties zich voorgedaan.

Ga naar blog

Korie bij Katalemwa Revalidatie Oeganda

“Bij Katalemwa eerst een rondleiding gekregen en verschillende mensen ontmoet die daar werken. De kinderen waren natuurlijk meteen heel erg getriggerd, ze kwamen direct kijken naar die mzungu met een metalen been. Ik heb geholpen bij het plaatsen van gips bij een klein meisje met klapvoetjes, dat vond ik toch wel een beetje heftig. In Nederland gaan we meestal in stapjes richting verbetering van stand, hier wordt dat een stuk heftiger aan gepakt tijdens gipsen. Direct wordt de eindstand geprobeerd te bereiken, waardoor de kindjes hard aan het huilen waren, wat dan toch wel even pijn doet als je dat hoort… Maar het is de manier van werken hier, zo zal ik nog wel dingen gaan tegen komen in de komende weken.”

Ga naar blog

William bij Holy Cross Mission Hospital Oeganda

“De dokter besluit dat ik hem wel kan assisteren. Voordat ik goed en wel in de gaten heb dat ik écht moet assisteren, en niet alleen moet kijken, sta ik volledig steriel aan de operatietafel en start de operatie. De dokter legt mij precies uit wat hij doet en binnen 10 minuten is de operatiekamer vervuld met het gehuil van een pasgeboren baby. Ik help de dokter met het aangeven van de instrumenten bij het hechten. Hierbij legt hij uit welke lagen hij hecht en welke techniek hij gebruikt. Het voelt als een droom, ik heb gewoon geholpen bij een echte keizersnede!”

Ga naar blog